وفات آیت الله شیخ محمد بهاری همدانی

وفات
آية الله شيخ محمّد بهارى در نجف مريض شد و به سفارش پزشكان، به ايران بر مى گردد، عازم مشهد مى شود. او مدتى بعد، قصد بازگشت به نجف اشرف مى كند كه شدّت يافتن بيمارى، او را از اين تصميم منصرف مى سازد و او ناچار به زادگاهش، بهار بر مى گردد و در نهم ماه مبارك رمضان 1325 هـ . ق. روحش به رضوان الهى پَرمى كشد و پيكر پاكش در شهر بهار به خاك سپرده مى شود.
علاّمه شيخ آقا بزرگ تهرانى، تاريخ وفات شيخ محمّد بهارى را نهم ماه مبارك رمضان سال 1325 هـ .ق. داند و مى فرمايد: در تاريخ وفات مرحوم بهارى، اين گونه وارد شده است: «آه خزان شد گل و بهار محمّد».
مرقد منور آن مرحوم هم اكنون در ميان بيش از 160 تن از شهيدان سرافراز و گلگون كفن انقلاب اسلامى و جنگ تحميلى عراق عليه ايران، در باغ بهشت شهداى بهار، زيارتگاه مردم است. يكى از بزرگان نقل كرده اند: اطرافيان بهارى در زمان حياتش، به ايشان پيشنهاد مى كنند بعد از رحلتش، جنازه اش را به نجف منتقل كنند و در آن جا به خاك بسپارند. ايشان با قاطعيت مى گويد: مرا در گورستان شهر بهار دفن كنيد. چون مى خواهم كنار شهيدان باشم.
آرامگاه وى زيارتگاه مردم از شهرهاى مختلف كشور است. گاه اشخاص گرفتار و حاجتمند براى رفع گرفتارى و برآورده شدن حاجات خويش، به آستان مبارك و شفابخش آن ابر مرد زهد و تقوا، روى اميد مى آورند. كرامات فراوانى نيز در اين زمينه از ايشان نقل و مشاهده شده است!

الذريعه، ج 4، ص 46.