نویسندگان:  رهبر علي*
 
 * دانشگاه صنعتي اصفهان
 
چکیده: 

چكيده: در ميان همه كاربردهاي «ذكر» در قرآن كريم، يك قدر مشترك وجود دارد كه در همه آنها ملحوظ است؛ اما يك معناي اضافي در اكثر آنها ضميمه شده است.
برخي فروعي براي ذكر آورده‌اند كه حتي شامل «تفكر» هم مي‌شود.
ذكراله، اتصال به حضرت احديت است و در جلوه‌هاي گوناگون، ظهور مي‌كند. مطلق بودن «اذكروني» در قرآن، انواع يادكردهاي انسان از خدا را، پوشش مي‌دهد. تفسير پيشوايان معصوم (ع) و ديدگاه برخي مفسران مانند شيخ طوسي، طبري، طبرسي، زمخشري، ميبدي، فخررازي،‌ ابوالفتوح رازي، علامه طباطبايي و سيوطي، به همراه تحليل و ارايه نظر، بخش‌هاي عمده اين مقاله است.
عالي‌ترين «ذكر»، نسيان ذكر است كه در اتصال به خداوند محقق مي‌شود. در اين نوشتار ذكر زبان، روح، نفس، عقل، سر، قلب و... تفسير شده است.

 

منبع: نشریه پژوهش هاي اخلاقي (انجمن معارف اسلامي) :   تابستان 1385 , دوره  2 , شماره  3 (مسلسل 7) ; از صفحه 85 تا صفحه104 .

http://www.sid.ir/FileServer/JF/68913850704

فایل ضمیمه: 
پیوستاندازه
68913850704.pdf 273.6 کیلوبیت [1 بار دانلود]267.17 کیلوبایت
موضوع: