دستور دعا كردن‏ :

اگر دعا به زبان استعداد شد، دست ردّ به سينه سائل نمى‏ خورد و دعايش پذيرفته و مستجاب خواهد شد، زيرا فاعل و كسى كه خواسته را انجام مى‏ دهد؛ تمام و فوق تمام است و فيض آن حضرت، كامل و فوق كمال است و اگر فيض، ظهور ندارد و افاضه نمى‏ شود از ناحيه ی نقصان استعداد است. پس اگر پذيرنده، استعداد پذيرش فيض را داشته باشد، فيض الهى از خزينه‏ هايى كه پايان ندارد و كمبودى در آن ها ايجاد نمى‏ شود و از معادن فيضى كه غير متناهى است و نقصان پذير نيست، بر او افاضه خواهد شد.

در حقيقت اخلاص در دعا :‏

پس دعا كننده را سزاوار است كه تا مى‏ تواند باطن خود را منزّه كند و آن را از آلودگى‏ ها و ملكات پست تُهى سازد تا دعايش از مرحله گفتار به مقام حال و از مقام حال به لسان استعداد رسد و از ظاهر به باطن سرايت كند تا دعايش مستجاب گردد و به مقصدش نائل شود.
پس كوشش كن تا مگر باطنت دعا كند و باطنت طالب باشد تا درهاى ملكوت بر قلبت گشوده شود و اسرار جبروت بر سرّت و ضميرت منكشف گردد و كشتى عقلت در درياهاى خير و بركات به حركت درآمده، به ساحل نجات برسد و تو را از گرداب هلاك نجات بخشد و با دو بال (علم و عمل) از اين سراى تاريك و خانه ی هلاكت و بدبختى به عالم انوار پرواز نمايد.

مبادا در مقابل اين صفات حسنى و امثال عليا كه آسمان‏ و زمين‏ بر آنها استوار اند و همه ی عوالم با نور آنها روشن است، رسيدن به شهوت هاى پست و لذّت هاى فانى و پوسيده و غرض هاى حيوانى و كمالات چهارپايان و درندگان را در نظر داشته باشى، بلكه بايد در طلب كرامت هاى الهى و انوار عقلى و كمالات لايق مقام انسان به عنوان آن كه انسان است، باشى و بهشتى را كه به پهناى آسمان ‏ها و زمين طلب كنى.

و اين ابتداى سير و سلوك است و گر نه نيكى‏ هاى نيك مردان براى مقرّبين گناه محسوب مى ‏شود.

بنابراين، عارف كامل كسى است كه قلب خود را هم چون هيولى كه هر صورتى را مى ‏پذيرد آماده پذيرش هر صورتى سازد كه محبوب، آن صورت را به آن قلب بدهد و هيچ صورت و فعليّتى را از پيش خود مطالبه نكند و از هر دو عالم بگذرد و به هر دو نشأه پشت پا زند.

چنان كه عارف شيراز گويد:

در ضمير ما نمى ‏گنجد به غير از دوست كس      هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس

و در جاى ديگر می گويد:

نيست در لوح دلم جز الف قامت دوست       چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم

و اين است حقيقت آن اخلاصى كه در روايت به آن اشاره شده كه هر كس چهل روز براى خدا اخلاص از خود نشان دهد چشمه ‏هاى حكمت از دل او بر زبانش جريان مى‏ يابد.

و در كافى از امام رضا (عليه السّلام) نقل شده است كه اميرالمؤمنين (عليه السّلام) مى‏ فرمود: خوشا به حال كسى كه عبادت و دعا را براى خدا خالص كند، و دلش را به آن چه چشمش مى‏ بيند مشغول نسازد و ياد خدا را به آن چه گوشش مى‏ شنود فراموش نكند و به آن چه به ديگرى داده شده سينه ‏اش اندوهگين نگردد.

پس مرگ بر بنده‏ اى كه ادّعاى بندگى كند آن گاه آقا و مولاى خود را به اسماء و صفاتى بخواند كه آسمان‏ هاى ارواح و زمين‏ هاى اشباح با آن اسماء و صفات استوار است، ولى خواسته ‏اش شهوت هاى نفسانى و رذايل حيوانى باشد و تاريكي هايى را بخواهد كه روى هم انباشته شده است و رياست‏ هاى باطل و دست باز و قدرت كامل در شهرها و مسلّط شدن بر بندگان خدا خواسته او باشد.

تو را ز كنگره عرش مى ‏زنند صفير      ندانمت كه در اين دامگه چه افتاده است؟

و اى خوشا به حال بنده‏ اى كه پروردگارش را به خاطر خود او عبادت كند و خالص براى او شده باشد و به جز او منظورش نباشد و شهوت هاى دنيوى و مقامات اخروى را خريدار نباشد.

غلام همّت آنم كه زير چرخ كبود       ز هر چه رنگ تعلّق پذيرد آزاد است

منبع :

(شرح دعای سحر/ حضرت امام خمینی رحمه الله / ص 38 - 41 / مؤسّسه ی تنظیم و نشر آثار امام خمینی رحمه الله)

 

http://akhlagh.porsemani.ir/content/%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%88%D8%B1-%D8%A.‎.‎.‎