بحثی پیرامون توکل‏

دی ۱۶, ۱۳۹۴

حجت الاسلام والمسلمین مهدى احمدپور

مفهوم‏شناسى‏

در ادبیات اخلاقى اسلام، توکل به معناى انقطاع و سلب اعتماد انسان از اسباب ظاهرى و توجه و اعتماد بر حق تعالى به عنوان مسبب‏ الاسباب در تمام امور زندگى است. [Anchor] [۱] همانطور که یک درخت از سه قسمت ریشه، تنه و برگ و بار تشکیل شده براى توکل نیز مى‏ توان سه ساحت شناختى، نفسانى و رفتارى در نظر گرفت. توکل در نظام شناختى و عقیدتى اسلام مبتنى بر این اعتقاد است که در مجموعه نظام هستى تنها موجود مؤثر مستقل خداوند سبحان است. آنگاه که اعتقاد مزبور در جان انسان نقش مى‏ بندد و فضاى دل را عطر و بوى اتصال به یار و انقطاع از اغیار فرا مى‏ گیرد، توکّل از ساحت علمى به ساحت نفسانى وجود انسان راه پیدا مى‏ کند و زمانى که این اندیشه درونى از ساحل شناخت عقلى و باور قلبى فاصله مى‏ گیرد و در مواجهه با امواج بلند و پرتلاطم زندگى، ظهور و بروز پیدا مى‏ کند توکل در ساحت رفتار نیز جلوه‏ گر مى‏ شود و علامت حصول آن، این است که انسان از کمى و زیادى و بود و نبود اسباب ظاهرى دچار اضطراب و بى‏ قرارى نمى‏ شود و آرامش از کف نمى‏ دهد. توکل به معناى صحیح کلمه از جواهر و درر آموزه‏ هاى اخلاقى اسلام است که نقشى بى‏ بدیل در آفرینش شخصیت اخلاقى مسلمان حقیقى بر عهده دارد. ....

 

متن کامل این مقاله را از لینک زیر دریافت نمایید:

فایل ضمیمه: 
پیوستاندازه
دانلود مقاله 21.5 کیلوبیت [0 بار دانلود]20.97 کیلوبایت
موضوع: