سیره حضرت آیت الله قاضی(ره):

آقا سیّد هاشم حدّاد نقل می کرد: آیت الله قاضی در گفتار و در قیام و قعودش، كلمه «یا صاحب الزمان» را بسیار بر زبان جاری می‎كردند. فردی از ایشان پرسید: آیا شما خدمت حضرت ولیّ عصر -ارواحنافداه- مشرّف شده ‎اید؟

فرمودند: كور است هر چشمی كه صبح از خواب بیدار شود و در اوّلین نظر نگاهش به امام زمان(عجل) نیفتد.»[1]

آداب و عادت ایشان در تربیت شاگردان بر این بوده كه در ابتدا احادیث مربوط به غیبت و ظهور ولی عصر (عجل) را برای آنها تدریس می ‎کردند.[2]

مرحوم علامه طباطبائی نقل كرده ‎اند كه: مرحوم قاضی می‎گفت، در روایت است؛ وقتی حضرت قائم(عجل) ظهور می‎كنند و یاران ایشان گِرد ایشان جمع می شوند، حضرت به آنها مطلبی می فرمایند كه همه در سرتاسر عالم متفرّق می شوند و چون دارای طّی ‎الارض هستند همه جا را تفحص كرده، در می یابند كه غیر از ایشان كسی دارای ولایت مطلقه الهیه نیست، به مكّه بر می گردند و با ایشان بیعت می كنند. آنگاه ایشان گفت: آن كلمه ای را كه حضرت به یاران خویش می فرمایند و متفرق می شوند را من می‎دانم كه چیست.» و این سخن بلندی است كه مرحوم قاضی (ره) فرموده است.[3]

 

توسّل به حضرت مهدی (عجل) جهت شهریه طلاببارها پیش آمده، كه وجوهات به جهت شهریه طلاب به دست مراجع نرسیده و متولیان این امر با توسّل به محضر ولی عصر (عجل) به طور معجزه آسا، پول مورد نیاز را دریافت كرده ‎اند. از جمله اینكه زمانی چند ماه شهریه طلاب نمی‎رسد و پولی در اختیار حاج شیخ عبدالكریم حائری (ره) نبوده و متوسّل به ولی عصر (عجل) شدند بعد از ظهری، آقای گلپایگانی در خواب می شنوند كه منادی ندا می كند: به آشیخ عبدالكریم ‎بگویند كه از گریه ‎های امام زمان (عجل) وجوه متوجه قم شد. بعد كه به حاج شیخ می گویند، ایشان می فرماید: یك نفر آمده و تقبّل كرده هرماه شهریه طلاب را بدهد.[4] در قضیه دیگر حضرت آیت الله گلپایگانی فرموده بودند: در زمان حاج شیخ عبدالكریم ، طلبه‎ ها از مقسّم شهریه ایشان آشیخ محمّد تقی بافقی درخواست عبای زمستانی كردند. ایشان با حاج شیخ عبدالکریم در میان گذارد، حاج شیخ می فرماید: از كجا بیاورم. بالاخره آقای بافقی می گوید من به جمكران می روم و از امام زمان می‎گیرم. شب جمعه‎ ای به جمكران رفته متوسّل به حضرت می‎شوند و فردا خدمت حاج شیخ آمده می‎گوید: آقا وعده دادند چهارصد عبا به تعداد طلاب مرحمت نمایند و روز شنبه یكی از تجاّر چهار‎صد عبا می‎آورد و بین طلاب تقسیم می‎گردد.[5]

حضرت آیت الله العظمی بهاءالدینی (ره):

حجةالاسلام حیدری كاشانی در كتاب سیری در آفاق اینگونه نقل كرده ‎اند: «آنچه خود از دو لب مبارك حضرت آیت الله بهاءالدینی(ره) شنیدم، این بود كه فرمودند: ‌مدّت شصت سال بود كه ما آرزوی زیارت حضرت را داشتیم. یك روز در حال نقاهت و كسالت در این اطاق خوابیده بودم. یك مرتبه آقا از در اطاق دیگر وارد شد. سلام محكمی به من كرد آن‎چنان سلامی كه در مدت شصت سال زندگی ام كسی چنین سلامی به من نكرده بود و آن قدر گیج شدم كه نفهمیدم جواب سلام را داده ام یا نه. آقا تبسّمی كرده و احوالپرسی فرمودند و از آن در خارج شد.»[6]

یكی دیگر از شاگردان ایشان می گوید: «‌مدّتی بود آقا در قنوت نماز‎ها تغییر رویه داده و به جای دعاهای مرسوم، دعای فرج حضرت ولی عصر (عجل) «اللّهم كن لولیّك الحجة بن الحسن(عجل)...» را می خواندند . وقتی در فرصت مناسبی علت را از ایشان جویا شدیم، فرمودند: «‌حضرت پیغام دادند در قنوت به‎ من دعا كنید.» [7]

منابع:

[1] . اسوة عارفان: (گفته ها و ناگفته ها دربارة مرحوم قاضی(ره)) ص109 ـ صادق حسن زاده، محمودطیار مراغی

[2] . همان ص172

[3] . مهر تابان ـ ص226 ـ علامه سید حسین حسینی طهرانی – انتشارات باقرالعلوم / اول / دورة علوم و معارف اسلام (بی تا)

[4] . شیفتگان حضرت مهدی (عجل) ج1 ـ ص125

[5] . همان ص223

[6] . سیری در آفاق ـ (زندگینامة حضرت آیة الله العظمی بهاالدینی (ره)) ـ ص375ـ حسین حیدری كاشانی

[7] .حاج آقا رضا بهاء الدینی، آیت بصیرت / ص107 ، سید حسن شفیعی، چاپ قدس، اول / 1375

http://nvesal.ir/fa/index.php/i-t/item/776-%D8%B3%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7-%D9%88-%D8%A7%D9%86%D8%B3-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%AC%D9%84-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%AC%D9%87